เมื่อไหร่ความเจ็บจะจางไปสักที…

"ความทุกข์ที่เกินทน จะสร้างคนให้ทนทาน"(ขอยืมมาใช้หน่อยนะพี่เจ)
พี่ชายที่แสนดีของฉัน บอกฉันเสมอ..ว่าอดทนและรอเวลานะเจ้าแมวน้อย แล้วความทุกข์ทน ความร้อนรนทั้งหลายมันจะค่อยๆจางหายไป มันต้องใช้เวลา ฉันได้แต่เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่น้อ..ฉันถึงจะหลุดพ้นจากทุกข์ครั้งนี้สักที ฉันถามตัวเองตั้งแต่วันศุกร์หลังจากที่ฉันโทรไปแล้วเขาไม่รับสายฉัน ฉันได้แต่เฝ้าถามตัวเองว่า พรุ่งนี้จะมีสิ่งดีๆอะไรบ้างผ่านเข้ามาในชีวิตฉัน ถามว่าวันเสาร์จะมีอะไรดีๆเข้ามาบ้างไม๊น้อ พอถึงวันเสาร์ฉันก้อถามตัวเองอีกว่า วันอาทิตย์จะมีอะไรดีๆผ่านเข้ามาในชีวิตฉันไม๊น้อ ก้อยังคงไม่มี จนมาถึงวันนี้ วันจันทร์ ฉันยังคงเฝ้าถามตัวเองต่อไปว่า วันอังคารจะมีอะไรดีๆผ่านเข้ามาไม๊น้อ ฉันถามตัวเองทำไมน่ะหรอ เพราะแต่ละวันที่ผ่านไป ฉันไม่มีความสุขเลย ฉันทุกข์ตลอด แล้วฉันต้องถามตัวเองยังงี้ไปถึงเมื่อไหร่ วันพุธ วันพฤหัส วันศุกร์ วันไหนที่ฉันจะเจอความสุขสักที เขาโทรกลับมาหาฉันแล้วตั้งแต่เย็นวันอาทิตย์ ก่อนหน้านี้ วันเสาร์ฉันได้แต่คิดว่าถ้าเขาโทรมาหาฉัน นั่นคงเป็นเรื่องดีสำหรับฉันในแต่ละวัน แต่เปล่าเลย มันไม่ใช่อย่างที่คิด..ในตอนนี้ ถึงเขาจะโทรมาแต่ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปแล้ว มันสับสน ปนเปกันไปหมด เขาทำจนฉันไม่รู้ว่าฉันทำอะไรไปจะถูกใจหรือขัดใจเขารึป่าว ถ้าโทรไปเขาจะรำคาญไม๊ จะหงุดหงิดใส่ฉันอีกรึป่าว ฉันควรทำไงดี หรือไม่ควรทำไรเลยอยู่เฉยๆปล่อยให้เวลาผ่านไป อาจจะช่วยบรรเทาอะไรให้ดีขึ้นบ้าง และแล้วฉันก้อไม่รู้เลยว่าฉันควรทำยังไงดี สุดท้าย วันนี้ฉันเลือกที่จะส่งข้อความไปบอกเขาว่าทำงานอย่างปลอดภัยนะ เพราะงานของเขาเสี่ยงตลอด และฉันก้อไม่รู้จะพูดอะไรดี ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำว่า"รัก"ของฉันที่พูดไป มันจะทำให้เขารำคาญอีกรึป่าว ความห่วงใยของฉันจะทำให้เขารู้สึกว่ามันน่าเบื่อไม๊ มันช่างน่าเศร้าใจจริงๆที่เป็นแบบนี้ ฉันหาทางออกให้กับตัวเองไม่ได้ เหมือนเดินวนอยู่ในเขาวงกรต ฉันหาทางออกไม่เจอสักที เมื่อไหร่น้อ..ความทุกข์เหล่านี้จะจางไปสักที ฉันคงต้องทำอะไรเพื่อตัวฉันเองบ้างแล้ว ฉันกินข้าวไม่ลงมาตั้งแต่วันศุกร์ซึ่งตลอดชีวิตฉัน ฉันไม่เคยอดข้าวได้ยาวนานขนาดนี้ นี่คือข้อดีของการทุกข์!! ใช่มันคือข้อดี อย่างน้อย..ในโลกอันโหดร้ายนี้ก้อยังมีข้อดีแอบซ่อนอยู่ทุกมุม ถ้าเราจะพยายามหามัน วันนี้ฉันรู้สึกว่าที่ผ่านมาฉันเอาแต่มองแต่ความทุกข์ของตัวเอง แต่กลับไม่มองหาแง่มุมดีๆที่มีบ้าง ฉันได้แต่ทุกข์ ร้องไห้ เจ็บ…ได้แต่ร้องว่าใครก็ได้เอาความทุกข์เหล่านี้ไปจากฉันที แต่สุดท้ายที่ฉันคิดได้..คือฉันต้องสลัดมันทิ้งเอง อย่างน้อย..บนความโชคร้ายครั้งนี้ ฉันก็ได้มิตรภาพดีๆจากน้องสาวของเขา น้องสาวของเขาดีมากและตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันเลย แต่น้องสาวเขาเจอก่อน เราเลยคุยกันได้ทุกเรื่อง ทุกเรื่องจริงๆ เราคุยกันตลอดเพราะต่างคนต่างไม่รู้จะทำยังไงให้หายฟุ้งซ่านได้ นอกจากหาคนที่เข้าใจแล้วปรับทุกข์กัน ใครเล่าจะเข้าใจ..ในความเป็นไปในแต่ละวันของเรา ฉันรักพ่อแม่และครอบครัวของเขา ทุกๆคนรักและดีกับฉันมาก และนี่ก้อคือบทพิสูจน์อีกบทนึงที่ฉันจะต้องผ่านมันไปให้ได้ ฉันไม่รู้หรอกว่าเมื่อไหร่ความเจ็บจะจางไปสักที แต่ฉันรู้ว่า..สักวันนึงมันต้องจางลงไปและต้องใช้เวลา
 
ป.ล : ขอบคุณสำหรับกำลังใจและความห่วงใยที่ทุกคนมีให้เสมอ..
ขอขอบคุณ…
พี่เจ สำหรับคำคมประจำวันและกำลังใจที่คอยถามไถ่สารทุกข์สุขดิบของแมวน้อยตัวนี้
เอ็ม สำหรับกำลังใจที่มีให้กันตลอดเวลาถึงแม้ว่าเอ็มก้อยังบอบช้ำจากแผลที่เพิ่งโดนมาก้อตาม
เบิ้ล สำหรับการเป็นถังขยะให้ตลอดเวลาและกำลังใจที่ให้ลุกขึ้นสู้ต่อ
พ่อแม่พี่อาม สำหรับความรักและการเอาใจใส่ที่มีให้หนูตลอดไม่เคยเปลี่ยน หนูก้อรักพ่อกะแม่เหมือนกันค่ะ T_T
พี่เต้ สำหรับข้อคิดดีๆ คำสอนดีๆที่ทำให้ความคิดหนูเปลี่ยนไป มองโลกในแง่มุมที่กว้างขึ้น…
และสุดท้ายที่ฉันอยากขอบคุณ…
พี่อาม…อยากขอบคุณสำหรับบทพิสูจน์ที่พี่อามสร้างขึ้น
สอนให้อุ้มได้เรียนรู้ที่จะยอมรับความเป็นจริง..
สอนให้อุ้มหัดที่จะต่อสู้กับความทุกข์ที่ถ่าโถมเข้ามาในแต่ละวัน..
สอนให้อุ้มหัดรับมือกับความเสียใจที่ไม่ได้ตั้งตัวมาก่อน..
และสุดท้าย พี่อามสอนให้อุ้มได้รักใครสักคนเป็น รักอย่างไม่มีเงื่อนไข รักด้วยหัวใจไม่ใช่สมอง…
 
รักทุกคนค่ะ ^^
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s