วันสุดท้าย..(หรือเปล่า)

เรื่องราวของฉันก็ยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ ชีวิตฉันในตอนนี้มีทุกข์บ้างสุขบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะทุกข์ซะมากกว่า สุขได้วันสองวัน ทุกข์ก็เข้ามาแทนที่เป็นอาทิตย์ ป้าฉันบอกว่า ชีวิตเรานะลูก มันไม่ยาวหรอก สั้นจะตาย แล้วเราจะทำให้ชีวิตมากกว่าครึ่งทุกข์ทำไมหล่ะลูก ฉันได้แต่พยายามปล่อยวางทุกข์ทั้งหลายของฉันลง แต่ฉันทำไม่ได้สักที เมื่อคืนฉันคุยกับคนดีของฉัน และสุดท้าย เราก็ทะเลาะกัน มีหลายคำที่เขาพูดแล้วทำฉันเจ็บมากมาย เขาถามฉันว่า..เขาขอมี 2 คนพร้อมกันได้ไม๊ – -" เจ็บดีจริงๆเลย ชีวิตนี้ไม่เคยเจ็บแบบนี้มาก่อน แล้วที่สำคัญก็คือ..ฉันถามว่าเราเป็นอะไรกันหรอ ยังเป็นแฟนรึป่าว เขาตอบได้อย่างน่าประทับใจมากๆ คือตอบว่าไม่รู้ เราคงเป็นพี่น้องกัน เพราะเขาก็ยังรัก ยังห่วง ยังหวงฉันอยู่ แต่คงรัก ห่วง แบบน้องสาวมากกว่า เจ็บดีเนอะ อยากจะขาดใจตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ฉันก็เลือกที่จะใช้ชีวิตอยู่ต่อ เพราะถ้าตายไปในตอนนี้มันคงง่ายเกินไป การใช้ชีวิตอยู่ต่อไปนี่สิ มันยากจริงๆ ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้ดีเด่นอะไร ไม่สวย ไม่รวย ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง แต่อย่างนึงที่ฉันมั่นใจว่าฉันมี นั่นคือ ฉันรักจริง รักแล้วรักเลย ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นยังไง ฉันรักที่เขาเป็นเขา ไม่ได้รักที่ยศฐา หรือว่า ฐานะใดๆในสังคมของเขา ต่อให้เขาไม่มีอะไรเลย เหลือแต่ตัว ไม่ได้เป็นคนที่คนอื่นนับหน้าถือตาอีกแล้ว เป็นคนตัวเล็กๆในสังคมคนนึง ฉันก็ยังจะรักเขายังงี้ตลอดไป แต่วันนี้ ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าตลอดเวลาที่คบกันมา 5 ปี มันไม่มีค่าพอที่จะถนอมน้ำใจฉันเลยหรอ ทำไมเขาต้องทำร้ายฉันด้วยคำพูดต่างๆนาๆขนาดนี้ เขาแค่ต้องการเพียงจะไล่ฉันให้ไปจากชีวิตเขาใช่ไม๊ เขาถึงทำร้ายฉันขนาดนี้ ที่ฉันไม่ไป เพราะอะไรน่ะหรอ เพราคำว่า"รัก"ไง เพราะรักมาก มากจนไม่อยากให้เขาเจ็บปวด หรือทุกข์ทรมานอะไรเลย ฉันรู้ว่าฉันงี่เง่า ไปคอยจุกจิกกับเขามากเกินไป ฉันรู้ว่าฉันไม่ดี แต่ฉันก็หยุดที่จะทำแบบนี้ไม่ได้ แต่เมื่อคืนเขาคงรำคาญฉันอย่างมากแล้วหล่ะมั้ง ฉันคงต้องตัดใจไปสักทีหล่ะมั้ง วันนี้คงเป็นวันสุดท้ายที่ฉันจะของร้องไห้ให้เขา ฉันจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขสักที ฉันจะเริ่มยิ้มให้กับความเจ็บปวด ฉันจะหัวเราะให้กับความผิดหวัง… แล้วยอมรับกับทุกอย่างที่จะเกิดขึ้น ฉันยอมแล้ว..ยอมแล้วทุกอย่าง ฉันไม่มีแรงที่จะต่อสู้อะไรกับใครทั้งนั้น อยากหนีไปให้ไกลแสนไกล ส่วนนึงฉันอยากให้ตัวฉันเองและเขาได้เรียนรู้ตัวเองให้มากกว่านี้ด้วย ว่าจริงๆแล้วเรายังต้องการกันอีกไม๊ ฉันเจ็บปวดจนชา ร้องไห้จนตัวสั่น ไม่มีการปลอบโยนใดๆจากเขาเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว ฉันเริ่มร้องไห้ไปได้สักพัก เขาก็ทำร้ายฉันด้วยคำพูดที่ว่า"จะร้องอะไรกันนักหนาคะเนี่ย" ฉันผิดหรอ ที่ฉันเสียใจแล้วทางออกสำหรับฉันคือน้ำตา ฉันผิดด้วยหรอ..ที่ฉันรักเขามากเกินไป จนเป็นแบบนี้ ฉันผิดด้วยหรอ..ที่ฉันมาก่อนใครคนนั้น เพียงแค่นี้น่ะหรอ..ที่ทำให้ฉันน่ารำคาญสำหรับเขาในตอนนี้ ขอบคุณสำหรับแอนกับหนิงที่มีความคิดที่จะพาฉันไปเคลียร์กับเขาถึงประจวบ แต่มันคงไม่มีความหมายแล้วหล่ะเพื่อน เขาไม่ต้องการฉันแล้ว เขาบอกฉันว่า อยากทำไรก็ทำเถอะค่ะ ไม่แคร์ ไม่แยแสอะไรฉันอีกแล้ว เขาไม่ใส่ใจฉันอีกต่อไป เพราะเขารับใครอีกคนเข้ามา เข้ามามากซะจน ฉันแทบจะไม่เหลือที่ยืนในใจเขาอีกต่อไปแล้ว… ฉันหวังว่า วันนี้วันอาทิตย์ที่ 9 จะเป็นวันสุดท้ายที่ฉันจะร้องไห้ให้กับความทุกข์ ความผิดหวัง ความเสียใจเหล่านี้ ถ้าพรุ่งนี้ ทุกข์จะยังอยู่หรือมีเรื่องใหม่ๆมาให้ฉันทุกข์อีก ฉันจะเข้มแข็งแล้วเลือกที่จะหัวเราะ แล้วยิ้มให้กับมันแล้วหล่ะ ฉันเหนื่อย ฉันล้า ฉันท้อ…ฉันร้อง  ร้อง ร้อง แล้วก็ร้อง อยากหนีไปให้ไกลๆ แต่ฉันก็คงหนีตัวเองไม่ได้ วันนี้ฉันไม่รู้จะคุยกับใคร ฉันเลยโทรไปหาแม่ของเขา ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ฉันทุกข์ ฉันร้องไห้ จริงๆแล้วฉันก็ไม่อยากให้แม่เขาทุกข์ไปมากกว่านี้ แต่ฉันหาทางออกไม่ได้แล้ว ฉันรัก รักพ่อแม่เขา รักน้องเขา รักน้าเขา ฉันรักทุกคนที่อยู่รอบตัวเขา ฉันไม่เคยคิดร้ายอะไรกับใครเลย แต่สำหรับเขา ตอนนี้คงเปลี่ยนไปแล้ว ความหวังดีที่เคยมีให้ฉัน มันคงเหือดแห้ง หายไปหมดแล้ว หลงเหลือเพียงซากความเจ็บปวดที่คอยทิ่มแทงฉันทุกครั้งที่ฉันนึกถึงวันเก่าๆ ที่เขาเคยรักเคยดีกับฉัน อยากหลบไปพักสักพักนึง แต่ก็เป็นห่วงคนข้างหลังว่าเขาจะเป็นห่วงฉัน นี่หล่ะมั้งคือสิ่งที่ฉันทำได้ดีที่สุดในตอนนี้ คือเล่าเรื่องแล้วก็บรรยายทุกอย่างไว้ในบล็อคของฉัน เพื่อว่าวันนึงที่ฉันเกิดท้อใจมาอีกครั้งฉันจะได้กลับมาอ่านว่า หนักกว่านี้ฉันยังผ่านมาได้เลย รอวันที่จะเข้มแข็ง รอวันที่จะให้ใจกลับมาแข็งแกร่งดังเดิม รอวันที่ใจจะกลับมาอยู่กับเราเหมือนเดิม ก็แค่ตอนนี้ใจฉันมันไปอยู่กับเขา ความรู้สึกของฉันเมื่อคืนตอนคุยกับเขา คือฉันรู้สึกว่าเขาเอาหัวใจพร้อมความรักของฉันมาเหยียบขยี้ให้ฉันเห็นตรงหน้า ไม่มีคำพูดจารักษาน้ำใจระหว่างเราอีกต่อไปแล้ว ไม่มีคำปลอบโยนดีๆ ไม่มีความรู้สึกอ่อนโยนเหมือนแต่ก่อน ทำไมเราต้องปฏิบัติต่อกันเยี่ยงคนแปลกหน้าที่จ้องจะทำร้ายกันด้วย เราไม่ได้เกลียดกันไม่ใช่หรอ แค่ไม่รัก มันก็ทำร้ายฉันมากพอแล้ว หรือฉันยังเจ็บไม่พออีกหรอ อยากให้ฉันตายไปตรงหน้าเลยใช่ไม๊ ถึงจะสะใจแล้วก็เดินจากฉันไป…
วันสุดท้ายของฉัน วันสุดท้ายที่ฉันจะทนทุกข์ทรมานกับสิ่งที่เป็นอยู่นี้ ฉันไม่ได้หวังให้ใครมาเห็นใจ ฉันไม่ได้หวังให้ใครมาสงสาร แค่อยากบรรยายถึงความรู้สึกที่ร้าวรานที่ไม่สามารถบอกกับใครได้ แม้กระทั่งครอบครัวฉัน ฉันได้แต่บอกเขาว่าทะเลาะกันนิดหน่อย เวลาที่ที่บ้านฉันเห็นฉันร้องไห้ มันน่าเศร้าใจจัง ที่ฉันไม่สามารถบอกอะไรกับใครได้เลย นอกจากหนิง แอน เจี๊ยบ.. ฉันได้แต่ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยชี้นำทางสว่างให้ฉันด้วย เพราะฉันไม่รู้ว่าฉันความจะเดินไปทางไหนแล้วจริงๆ…
ไม่รักกันแล้ว..ก็อย่าทำร้ายกันด้วยวิธีนี้เลย…
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s