อีกครั้ง..

ฉันไม่รู้ว่าจะเขียนเรื่องนี้ดีไม๊ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ฉันแค่อยากเก็บเป็นความทรงจำไว้ เมื่อวันเวลาผ่านไปแล้วกลับมาอ่าน จะได้รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับชีวิตฉันบ้าง.. ใครคนนั้นกลับมา ไม่ใช่คนที่ฉันรักมากที่สุดที่เคยเขียนถึงหรอกนะ เป็นอีกคนที่แต่งงานไปแล้ว แล้วก็มีลูกชายที่ท่าทางจะน่ารัก ฉันไม่เคยเห็นหรอก แต่ว่าลองนึกภาพดูว่าถ้าเป็นลูกเราเองที่อายุขวบกว่าๆ เราคงต้องรักและทะนุถนอมเขาราวกับไข่ในหินแน่ๆ แต่ที่น่าแปลกคือ ทุกครั้งเวลาที่ฉันถามถึงลูกเขาเวลาที่เราคุยกัน เขามักจะตอบแค่คำถามที่ฉันถาม แล้วก็เปลี่ยนเรื่อง ฉันไม่เข้าใจว่าทำไม เพราะถ้าเป็นฉัน ฉันคงจะพร่ำเพ้อพรรณนาเรื่องลูกให้คนอื่นฟังอย่างไม่เหน็ดเหนื่อยเลยหล่ะ น่าแปลกไม๊หล่ะ เขาเริ่มโทรมาหาฉันตั้งแต่คืนวันที่ 31 ก่อนปีใหม่แค่ 10 นาที ซึ่งก่อนหน้านี้ฉันยังนั่งนึกอยู่เลยว่า เอ..ปีนี้ใครจะเป็นคนอวยพรปีใหม่ฉันคนแรกนะ และฉันก็ได้คำตอบในอีกไม่กี่นาทีต่อมา ฉันไปฉลองปีใหม่ที่เหนือ คืนปีใหม่ฉันกับครอบครัวมาค้างกันที่โรงแรมภูคำ ฉันเตรียมตัวอาบน้ำเพราะว่าดึกแล้ว แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เบอร์คุ้นตาโทรเข้ามา ฉันก็ตกใจไม่คิดว่าจะเป็นใครคนนั้น ทุกๆปีคนดีของฉันจะเป็นคนแรกเสมอ..ที่เป็นคนอวยพรปีใหม่ฉันตอนเวลาเที่ยงคืนพอดี ส่วนมากจะอยู่ด้วยกันทุกๆปีใหม่ ช่างเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากๆ แต่ปีนี้..ไม่มีแล้ว.. กลับกลายเป็นใครคนนั้นแทน ฉ้นพูดเล่าเรื่องมากมาย แล้วเราก็ผลัดกันเล่าเรื่อง เราสนุกกันมากหัวเราะ จนเหนื่อย แล้วสุดท้าย..ฉันก็เล่าเรื่องที่เพิ่งทำให้ฉันเจ็บช้ำที่เพิ่งผ่านมา ฉันร้องไห้ตอนเที่ยงคืนพอดีเป๊ะ ใครคนนั้นปลอบฉัน บอกว่าอย่าร้องไห้เลย ยิ่งเราเป็นยังงี้พี่ยิ่งเป็นห่วง พี่ห่วงเรามาตลอดไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ตาม พี่ยังเป็นพี่คนเดิม เป็นยังไงก็ยังเป็นยังงั้น ยังจดจำทุกๆอย่างที่เป็นเราได้เสมอ ไม่เคยเปลี่ยน พี่ไม่เคยเปลี่ยน รักและห่วงเรายังไงก็ยังเป็นอย่างนั้น พี่ไม่อยากเห็นเราทุกข์เลยสักครั้ง ไม่อยากเห็นเราร้องไห้ พี่เคยทำเราร้องไห้ด้วย พี่ไม่ชอบเห็นผู้หญิงร้องไห้ เพราะฉะนั้นพี่เลยหนีปัญหา ซึ่งจริงๆแล้วพี่ไม่คววรทำแบบนั้น… คำปลอบโยนมากมายพรั่งพรูออกมามากมาย แต่สิ่งนึงที่ยังคงค้ำคอฉันอยู่คือ เขามีครอบครัวแล้ว แม้ว่า..จะรู้สึกดีใจแค่ไหนกับความรัก ความห่วงใย ความอ่อนโยนที่เขาหยิบยื่นให้ก็ตาม ตลอดเวลาที่ฉันลาพักร้อนช่วงปีใหม่ ใครคนนั้นโทรหาฉันตลอดทุกวัน ฉันรู้สึกดี แต่ว่า..ส่วนลึกแล้ว ฉันกำลังถามตัวเองว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย ฉันกำลังจะกลับไปพึ่งพาคนอื่นเพื่อให้ตัวเองลุกขึ้นยีนอีกแล้วหรอ คนที่จะพยุงฉันลุกขึ้นเขามีครอบครัวแล้วด้วยซ้ำ ฉันทำอะไรอยู่ ฉันทำอะไร!!!
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s