LonElY T_T

เหงาจัง ถึงแม้ว่าจะได้ออกไปนอกบ้านทั้งเสาร์อาทิตย์แต่ว่า… ต่อให้อยู่กับผู้คนมากมายก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลยสักนิดเดียว ยังคงรู้สึกเหน็บหนาว เดินอยู่ท่ามกลางผู้คนที่ไม่รู้จัก แม้ว่าจะมีคนที่เดินอยู่ข้างๆก็ตาม จะมีสักกี่คนที่เข้าใจความรู้สึกเหล่านี้ เมื่อคนที่เดินอยู่ข้างๆกายเราไม่ใช่คนที่เรารัก แต่คนที่เรารัก เขาเดินอยู่ข้างใครไม่รู้…หวังว่าใครสักคนที่เขารักฉันมากพอ แล้วฉันก็รักเขาผ่านเข้ามาในชีวิต… หรือจะมีวันไหนไม๊น้อ ฉันรู้อยู่แล้วว่าคนที่ฉันรักที่เขามีครอบครัวแล้ว สักวันเขาต้องจากไป กลับไปยืนอยู่ในที่ของเขา และฉันก้อคงต้องเดียวดายเหมือนเดิม แต่ฉันไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้ แต่จะช้าหรือเร็ว เขาก็ต้องจากไป… คงถึงวันกัลปวศาลแล้วมั้ง หลังจากวันนั้น เขาโทรหาฉันน้อยลง แคร์ฉันน้อยลง มันช่างน่าเศร้าจัง ต้องกลับไปสู่โลกความเป็นจริงแล้วสินะ ซินเดอเรหมีอย่างฉัน ตื่นมาเจอโลกความจริงซะที หมดเวลาที่จะฝันละเมอเพ้อภพอะไรอีกแล้ว ฉันไม่มีสิทธิแม้จะร้องขอให้เขาเป็นเหมือนเดิมด้วยซ้ำ วันนี้..นั่งดูหนังเรื่อง Enchanted เป็นหนังที่น่ารักมาก แต่ยิ่งดูก็ยิ่งเศร้า ได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองว่า ทำไมคนที่นั่งข้างๆไม่ใช่คนที่ฉันรัก ทำไมไม่ใช่แฟนฉัน ยิ่งคิดยิ่งเศร้า เมื่อไหร่ฉันจะเจอสักที คนพิเศษของฉัน ทำไมมันช่างเศร้าได้ขนาดนี้ ร้องไห้จนไม่เหลือน้ำตาแล้ว เศร้าไปก็ไม่มีใครเข้าใจ….
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s