เจ็บแล้วไม่จำ…

ฉันมันเป็นคนประเภทเจ็บแล้วไม่จำอย่างที่เพื่อนๆว่าจริงด้วย ฉันยังกลับไปคิดถึงคนดีของฉันอีกแล้ว แต่ฉันก็เป็นยังงี้มาตลอดนี่นา พอหายไปสักพัก พอเขากลับมาฉันก็เปิดรับทุกคนที่ทำร้ายฉันอย่างไม่ติดใจอะไร จริงๆแล้วมันเป็นข้อดีหรือข้อเสียเนี่ย ข้อดีนี่คือไม่อาฆาตมั้ง แต่ข้อเสียเนี่ยสิ คือปล่อยให้คนที่เคยทำร้ายเรากลับมาทำร้ายเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซึ่งเราก็ไม่เคยจำสักครั้ง เวลาที่เขาทำเรา มีแต่เราที่ทุกข์ทรมาน ส่วนพวกเขาน่ะหรอ ก็อยู่กะคนอื่นอย่างสบายอารมณ์หล่ะมั้ง เพราะฉันเลือกที่จะไม่ขอรับรู้อะไรอีกดีกว่า พวกเขานอกจากจะไม่ได้ทำร้ายความรู้สึกฉันด้วยตัวเขาเองคนเดียวแล้ว เขายังเอาคนอื่นมาทำร้ายฉันด้วย แต่ฉันก็ยังเฝ้ารอว่าสักวันนึงเขาจะเปลี่ยนใจ..
มีคนเข้ามามากมาย แต่ฉันไม่อาจลบความรู้สึกที่เฝ้ารอนี้ออกไปได้ และยังหวังซึ่งหวังอย่างลางเลือนว่าสักวัน เขาจะกลับมา…
ถ้าชาตินี้ฉันเกิดมาเพื่อใช้กรรมให้กับคนเหล่านี้ ฉันขอชดใช้ให้หมดในชาตินี้ จบกันในชาตินี้ ขอให้ความรู้สึกในชาติหน้าอย่าได้เป็นแบบนี้เลย อย่าได้รู้สึกว่าต้องเฝ้ารอใครๆอีกเลย
 
เพระว่าใจของฉัน..มีไว้ให้เขาเท่านั้น..
 
เผื่อว่าวันพรุ่งนี้ พรุ่งนี้…
 
 เขาจะกลับมาหาฉัน กลับมารักอีกที..
 
จะนานเท่าไหร่ ก็จะรอเขาอย่างนี้…
 
 
 
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s