คิดถึง…

อ่อนแออีกแล้ว คิดถึงพี่อาร์มอีกแล้ว วันนี้ยังนั่งคิดอยู่เลย ว่าจะมีใครมาทำให้ฉันลืมพี่อาร์มได้ไม๊ ถ้าถามว่า ณ ตอนนี้มีไม๊ ไม่มีเลย แล้วทำไงถึงจะเลิกเป็นแบบนี้ เป็นคนเดียวจริงๆที่ทำให้ฉันเป็นได้ถึงขนาดนี้ แต๋อย่างน้อยพี่เขาก็สอนให้ฉันเรียนรู้ที่จะอยู่ด้วยตัวฉันเอง เรียนรู้ที่จะยอมรับกับความเจ็บปวด เรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตอยู่กับรอยแผลในใจให้ได้อย่างมีความสุข ทุกวันนี้..ฉันก็มีความสุขในระดับนึง แต่ถ้ามีพี่อาร์มอยู่ข้างๆฉันคงมีความสุขมากกว่านี้ มันเป็นแค่ความรู้สึก ซึ่งจริงๆแล้ว อาจจะไม่มีความสุขเลยก็ไม่ได้ แต่ฉันก็ไม่รุ้ว่ามันจะเป็นยังไง แต่ถ้าเลือกได้ฉันก็เลือกที่จะมีพี่อาร์มเดินอยู่ข้างๆเหมือนเดิม อยากมีพี่อาร์มให้กำลังใจเวลาฉันท้อ มีพี่อาร์มปลอบใจตอนฉันกำลังเสียใจ ผิดหวัง แต่ชีวิตเราเลือกไม่ได้ อย่างที่บอก เรียนรู้ที่จะอยู่กับรอยแผลเป็นในใจให้ได้อย่างมีความสุข มีความเจ็บช้ำไว้คอยเตือนใจว่าครั้งต่อไป ฉันจะทำมันให้ดีกว่าเดิม ฉันเองก็ไม่ดี ฉันไม่โทษพี่อาร์มเลย เพราะฉันเองที่ไม่ดีมากกว่า ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจะไม่เอาแต่ใจ ฉันจะไม่ว่าเขาเรื่องใดๆเลยทั้งนั้น แต่อย่างว่า..ความรักไม่มีเวลาให้แก้ตัว ได้แต่อวยพรให้พี่มีความสุข เจอคนที่ดีกว่าหนูนะ ยังรักและหวังดีกับพี่เสมอ ไม่ว่าหนูจะอยู่ในสถานะใดสำหรับพี่ก็ตาม… 
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s