ไปเกะกันเถอะ!!

เมื่อวานนัดกับพี่ๆที่ออฟฟิศไปร้องเกะกันมา ก่อนหน้านี้เราเตรียมการหาที่ร้องแต่ทุกร้านเต็มหมดเลย สุดท้ายเราก็ได้ที่ SF city MBK จองไว้ทุ่มครึ่งเพราะต้องรอฉันเลิกงานก่อน สรุปแล้ว..มีฉัน แคท พี่พีเค และพี่อิท และมีผึ้งตามมาทีหลัง เพลงที่นี่ก็ใหม่ดีนะ สนุกดี ร้องกันไม่ได้หยุด เราสั่ง vodka มากินกันพร้อมๆกับอาหาร พอเริ่มกรึ่มๆสามสาวดาวเต้นก็ออกสเตปกัน ฮ่าๆๆ แรกๆผึ้งคงอายมั้ง แต่พอหลังๆเริ่มได้ที่ ความอายหมดไป ส่วนฉันกับแคทหรอ หมดอายมานานละ เพราะกับพี่พวกนี้สนิทกันอยู่แล้ว ร้องกันถึงตีหนึ่งครึ่งอ่ะ เมากาจาย มีคนกินvodka แค่ 4 คน ฉัน แคท พี่พีเค พี่อิท ส่วนผึ้งขับรถมา กินไม่ได้มากเท่าไหร่ อาจเป็นเพราะไม่ได้กินข้าวก่อนกินเหล้ามั้ง ฉันเลยไปค่อนข้างเร็ว เที่ยงคืนกว่าก็เมาแอ๋ละ ตั้งแต่เข้าไปนั่งแล้วร้องเพลง ไม่ได้กินน้ำเปล่าเลยสักอึก กระดกแต่ vodka ฉันไม่เคยคิดเลยว่า มีชีวิตมาจนอายุขนาดนี้ เพิ่งได้ใช้ชีวิตได้สนุกขนาดนี้ ทั้งๆที่แต่ก่อนฉันก็กิน เที่ยวบ้าง แต่ไม่หนักเท่าช่วงนี้เลย อาจเป็นเพราะช่วงที่แล้วมีแฟนด้วยหล่ะมั้ง ก็คงอารมณ์ติดอยู่กับแฟน แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว อยากทำไรก็ทำ อยากไปไหนก็ไป แคทเมานำไปก่อนแล้ว ตามมาด้วยฉัน พอฉันเริ่มรู้ว่าเมาแล้วก็นอนที่โซฟา ตามมาด้วยพี่พีเคติดๆ แต่ไม่ต้องห่วง ฉันกลับกับพี่พีเคได้เพราะว่าบ้านอยู่ใกล้กัน แต่เอ..เมาแอ๋กันทั้งคู่แล้วคายจะชับรถหว่า เมื่อประมาณไม่กี่อาทิตย์ที่แล้วที่ไปตะวันแดง พี่พีเคก็เมา แต่วันนั้นฉันไม่ได้กิน ฉันก็ยังขับรถได้ แต่วันนี้ เดินยังไม่ตรงเลย อีกอย่าง ไม่เคยอยู่มาบุญครองถึงตีหนึ่งครึ่งมาก่อนเลย เคยดึกสุดก็ห้าทุ่มกว่าได้หล่ะมั้ง เมาเป๋เลยหล่ะ ร้องจนเสียงหาย คงหายเพราะ vodka ด้วย ไม่มีเสียงพูดเลยสักนิดเดียว พี่พี่เคก็หัวเราะใหญ่เลย สรุปออกจากที่นั่นเกือบตี 2 แต่กว่าจะถึงบ้านก็ ตี 2.40 แล้ว เพราะความสามารถในการขับขี่ของพี่พีเคเหลือน้อยเต็มที ได้แค่ 20 กม/ชม เหอะๆๆ ส่วนฉัน หลับไปตั้งแต่ขึ้นรถละ แต่ไม่ต้องห่วง พี่พีเครู้ทางมาบ้านฉันแล้ว หายห่วง แต่ห่วงไอ้ตรงที่เมาด้วยกันทั้งคู่เนี่ยแหล่ะ ถ้าเจอด่านคงตายหมู่อ่ะ เอิ้กๆๆ เมื่อวานทั้งร้องทั้งเต้น เหนื่อยสุดๆ ตอนแรกวันนี้ฉันจะต้องนั่งรถทัวร์ไปหาม่าม้าตั้งแต่เช้ามืด แต่คิดดูกว่าจะได้นอน ตี3 แล้วตี 5 จะตื่นไหวไม๊หล่ะ สรุปตื่นเจ็ดโมงเช้า เก็บของเสร็จป้าตุ๊บอกว่ารถน่าจะแน่น เลยไม่ได้ไป โทรไปบอกม่าม้าแล้วก็นอนต่อ อิอิ พี่อิทออนเอ็มมาถามว่าถึงไหนละ เลยบอกว่าไม่ได้ไป พี่อิทหัวเราะใหญ่เลย แล้วบอกว่าแหม อุดมการณ์หายเลยนะ เจอเหล้าเข้าหน่อย บ่ายๆ พี่พีเคก็โทรมาถามอาการ ว่าเป็นไงบ้าง แฮ้งค์ไหม ฉันก็บอกว่าไม่แล้ว แต่พี่พีเคบอกว่าเสียงยังแหบอยู่เลยนะ พวกพี่ๆพวกนี้ดีจัง ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกแล้วว่า แม้ว่าจะไม่มีแฟน แต่ก็มีคนอื่นๆที่คอยห่วงใยดูแลเรานี่นา แม้ว่าอาจจะไม่อบอุ่นเหมือนตอนมีแฟน แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าไม่มีใคร..
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s