โรงเกลือ สยามและความแตกต่าง…

ฮี่ๆๆกลับมาแล้ว กลับมาจากไปหาม่าม้าที่จันทบุรีแล้ว เป็นครั้งแรกเลยนะที่นั่งรถทัวร์ไปหาม่าม้า ไม่รู้เป็นเพราะว่าฉันคิดเป็นขึ้นหรือขี้งกกว่าเดิมก็ไม่รู้ แต่เพราะค่าน้ำมันที่แพงยับเลยทำให้ฉันต้องคิดใหม่ทำใหม่ ครั้งนี้ฉันเลยตัดสินใจนั่งรถทัวร์ไปหาม่าม้าเอง จริงๆแล้วฉันก็เคยนั่งรถทัวร์ไปหาใครบางคนที่สุโขทัยนะ แต่นั่นมันเมื่อนานมากๆแล้ว ตอนแรกม่าม้าบอกว่า ไม่อยากให้นั่งรถทัวร์มาเอง เพราะไม่เคยนั่งแล้วยังนั่งมาคนเดียวอีกเป็นห่วง แต่เมื่ออาทิตย์ก่อนหน้านี้พลอยแหวนยังนั่งไปหาม่าม้าได้เลย ครั้งนั้นน้าแอ๊วไปเป็นเพื่อน ฉันเลยกลัวว่าจะเกิดการเลื่อมล้ำระหว่างฉันกะพลอยแหวน ฉันเลยบอกว่าไม่เป็นไร ม่าม้าก็บอกว่าอาตั้งจะเข้ามารับไม่ต้องนั่งรถมาแต่สุดท้ายก็ติดธุระ ฉันเลยได้นั่งรถทัวร์สมประสงค์ ออกจากบ้านตั้งแต่ตีห้าครึ่งน่ะ วันศุกร์ที่ผ่านมาฉันลาพักร้อนตอนแรกจะไปเรียนถ่ายรูปแต่ก็ไม่ได้ไป เลยไปหาม่าม้าดีกว่า ไปถึงเอกมัย ก็รี่ตรงไปที่ขายตั๋ว โดยมีป๊าขับรถไปส่งและน้าแอ๊วไปเป็นเพื่อนเพื่อส่งขึ้นรถ ไปถึงปุ๊บก็ซื้อตั๋วพรนิภาทัวร์ ครั้งนี้ฉันไปลงที่สามย่านหล่ะ คนขายตั๋วก็ไล่ให้ฉันไปขึ้นรถทันที บอกให้น้าจ่ายตังค์แล้วให้ฉันไปก่อนเลย ฉันก็งง ก็เห็นป้ายมันเขียนว่ารถออกเจ็ดโมง นี่มันเพิ่งหกโมงสิบห้าเองนี่หว่า รีบไปไหนน้อ.. ฉันก็เลยเดินไปก่อน กระเป๋าก็บอกว่าเอ้ารีบๆเลยน้องหาที่นั่ง ฉันขี้เกียจเดินไปไกล เลยเลือกตัวหน้าสุด ตอนแรกคิดว่ารถน่าจะโล่งๆแต่เปล่าเลย รถเต็มอ่ะ นั่งหน้าก็ดี ลงง่ายแถมได้ดูทีวีได้ด้วย คนขับถามว่าลงไหน เลยบอกว่าลงสามย่าน ฉันเลยถามว่าจะถึงกี่โมง เขาก็บอกว่า สองชั่วโมงครึ่ง ฉันก็นึกในใจจริงหรอเนี่ย ไมใกล้จังวะ พอฉันนั่งปุ๊บรถก็ออกทันที ฉันก็โทรหาม่าม้าบอกว่าอีกสองชั่วโมงครึ่งถึง พอออกไปพ้นบางนาฉันก็หลับเป็นตาย มาตื่นจนใกล้จะถึงสามย่านแล้วอ่ะ เพิ่งแปดโมงครึ่งเอง ผ่านมาสองชั่วโมงกะสิบห้านาที พอลงรถก็โทรหาม่าม้า ม้าบอกว่า อ้าวม้านึกว่าจะถึงเก้าโมง ม้าบอกว่าใกล้ถึงแล้วให้รอก่อน พอไปถึงปุ๊บก็ขับรถให้ม่าม้าทั้งวันศุกร์เสาร์เลย นั่งหลังพวงมาลัยตลอด ไม่ได้ไปไหนเท่าไหร่ เพราะอาตั้งไม่ว่าง แต่ฉันก็ไม่หวังจะไปไหนหรอก ไปเพื่อไปหาม่าม้า พักผ่อนเท่านั้น พอวันนี้วันอาทิตย์แหล่ะอาตั้งกลัวฉันไปหาม่าม้าแล้วเหงา ไม่ได้ไปไหนเลยพาฉันไปโรงเกลือ สระแก้วก่อน ตื่นแต่เช้าเลยอาตั้งขับไป ส่วนฉันหลับตั้งแต่ขึ้นรถเลย ง่วงมากๆ มาตื่นก็แวะกินข้าวแล้ว แล้วก็หลับต่อ พอถึงโรงเกลือก็เดินเล่นแต่ปรากฏว่าไม่ได้ไรเลยอ่ะ ของแพง ซื้อไม่ลง เดินแป๊บเดียวก็กลับ อาตั้งขับมาส่งที่ กทม แล้วก็แวะสยามกัน เพราะอาตั้งมาตัดผม ส่วนฉันกับม่าม้าก็เดินเล่นที่โบนันซ่า กระเป๋าสองที่เหมือนกันเลยอ่ะ อาจต่างกันที่ราคา แต่ก็ไม่ต่างกันมากหรอก ฉันยังคิดในใจเลยว่าแล้วจะถ่อไปถึงโน่นทำไมฟระ ไกลก็ไกล ร้อนก็ร้อน ความรู้สึกฉันทุกครั้งที่เข้าใกล้เขมร ฉันรู้สึกแห้งแล้งทุกครั้ง ทั้งๆที่ก่อนจะไปโรงเกลือ อากาศยังเย็นสดชื่นอยู่เลย แต่พออยู่โรงเกลือมันกลับร้อนจนแสบเลยหล่ะ สรุป…ของก้อปใดๆในโลกก็สู้ที่แม่สายไม่ได้ ฮี่ๆๆ ทั้งดีและถูก หาใดเล่ามาเปรียบ อิอิ ไม่เกี่ยวเลยเนอะ ไปดีก่า……
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s