เพื่อนเก่า…

เมื่อวานไปกินข้าวกับเพื่อนเก่าด้วย แต่มีไม่กี่คนหรอก มีออย โอ๊ะ ตา เปิ้ล หนิง แล้วก็ฉัน พอดีว่าเมื่อวานมีงานเลี้ยง month end party ที่ออฟฟิศด้วย ก่อนไปหาหนิงฉันก็ซัดวอดก้าไปแล้วเต็มคราบ แล้วจะขึ้นรถไฟฟ้าไปไงหว่า เพราะหน้าแดงมาก ฉันเลยโทรบอกหนิงว่า รอแป๊บนึงนะเพราะว่ากินวอดก้าไปไม่เท่าไหร่เองแต่หน้าแดงมาก ไม่กล้าขึ้นรถไฟฟ้าไปหา หนิงก็หัวเราะ สักพักฉันล้างหน้าล้างตาไปยืนคุยกับพี่ๆที่ออฟฟิศ พี่ๆก็ถามว่าวันนี้จะไปไหนจ้ะคนสวย เลยบอกว่าอ๋อเด๊วจะไป slim พี่ พี่ก็ตกใจกัน เพราะว่าเมื่อวานฉันใส่เสื้อเหลือง ฉันก็ขำๆแล้วบอกว่า เป็นไงรักในหลวงดีมะ เขาฮิตกันพี่ไปมันทั้งๆเสื้อเหลืองเนี่ยแหล่ะ พี่ก็แบบว่าจริงหรอ ฉันเลยบอกว่าล้อเล่น ไปกินข้าวกันเพื่อนเฉยๆ ไม่ได้ไปเที่ยวกลางคืน พอทุ่มนึงฉันก็ออกจากออฟิศไปหาหนิง รอหนิงพักนึง ก็ออกจากเอ็มโพเรี่ยมกัน พวกที่เหลือไปที่ร้านแถวพระราม 6 กันแล้ว ทางด่วนรถติดมาก กว่าเราจะมาถึงร้านก็เกือบสองทุ่มครึ่งแล้วหล่ะ พอนั่งปุ๊บเขาก็ออกมาบอกว่าครัวจะปิดแล้ว ให้สั่งอาหารไว้เลย เราก็สั่งกันเป็นอาหารอิตาเลี่ยน สำหรับฉัน ฉันไม่ค่อยชอบสักเท่าไหร่ เพราะมันเลี่ยนสมชื่อ กินได้นิดเดียว อีกอย่างร้านเขาก็ไล่จะปิดแล้ว เพราะสามทุ่มกว่า เราเลยคิดกันว่าหาที่นั่งุคุยอย่างร้านไอติมดีไม๊ เลยรวมเหลือรถคันเดียวแล้วไปกินสเวนเซ๋นที่ข้าวสารกัน เพราะใกล้และเหลืออยู่สาขาเดียวที่เปิดถึงดึก ระหว่างทางไปข้าวสาร เราก็คุยกันสนุกสนาน รู้สึกดีจัง เราผ่านราชดำเนินกันด้วย ได้เห็นพันธมิตรคนเยอะมากๆๆๆๆ เราก็คุยเรื่องการเมืองกัน แต่คุยในแง่ที่ขำๆ เพราะทุกคนท่าทางจะยกเว้นหนิงที่คล้อยตามไปกับพันธมิตร แต่อาจเป็นเพราะรัฐบาลเป็นลูกค้าหนิงมั้ง หนิงเลยเงียบๆ เราคุยกันหลายเรื่องมาก คุยเรื่องตาที่เป็นรูมาตอย ถามโอ๊ะว่าโรคนี้เกิดจากอะไร ไอ้โอ๊ะตอบอย่างไม่ต้องคิดว่า เป็นโรคเวรกรรม เราก็ขำกัน บ้าไปแล้ว หมอแบบนี้ใครจะเชื่อถือฟระ แล้วโอ๊ะมันก็ขยายต่อว่า ก็คิดดู ไม่ได้เป็นกรรมพันธ์ ไม่ได้ติดจากเชื้อโรคแล้วจะเรียกว่าอะไร แล้วเปิ้ลก็เสริมว่า เหมือนที่โอ๊ะตอบเราใช่ไม๊ว่า คนที่เป็นโรคมะเร็งทำไมถึงเป็น โอ๊ะตอบออกมาอย่างเร็วว่า "ซวย" ดูเพื่อนๆแต่ละคน มีอีกหลายเรื่องมากมายที่ทำเอาฉันหัวเราะจนเสียงแหบ ในกลุ่มยังคงเหมือนเดิม แย่งกันพูด สนุกมาก เราไปถึงสเวนเซ๋นแล้วก็สั่งที่เดียวมากินด้วยกัน กินไปคุยไป คุยเรื่องตีเทนนิส ครั้งที่แล้วหนิงมาเป็นทีมเยือน ให้ครั้งหน้าออยพาฉันกับเปิ้ลไปเป็นทีมเยือนบ้าง ฉันเลยบอกว่าโหไกลอ่ะ หนิงยังท่อมาบ้านออยได้อีกหรอเนี่ย เราว่าจากบ้านหนิงไปบางแสนยังใกล้กว่ามาบ้านออยเลยอ่ะ ทุกคนหัวเราะ แล้วบอกว่าเออ..จริง คิดถึงเพื่อนๆจังอยากเจอกันทุกอาทิตย์เลย พอใกล้ๆห้าทุ่มเราก็แยกย้ายกันกลับบ้าน เพราะมีหลายคนที่เป็นเด็กอนามัย นอนแต่หัววัน เราเลยกลับมาที่ร้านอาหารอิตาเลี่ยนเพื่อเอารถแล้วแยกย้ายกันกลับ อยากให้เวลาที่เจอเพื่อนๆผ่านไปช้าๆจัง เพราะฉันไม่ต้องคิดอะไรมาก สบายๆ ไม่ต้องมานั่งคิดว่าฉันพูดไรออกไปแล้วจะมีผลอะไรไม๊ เพราะเพื่อนๆกลุ่มนี้คบกันมาตั้งแต่ป.สี่ มองตาแล้วเข้าใจกันเลยหล่ะ อาจมีบ้างที่แตกต่างกัน แต่มันก็เป็ฯธรรมดา แต่โดยภาพรวมแล้ว เราเข้ากันได้ดีทีเดียวหล่ะ แม้จะต่างอาชีพ ต่างสังคมกันก็ตาม…
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s