ทริปวันแม่ภาคสอง…

นี่เป็นปีแรกหล่ะมั้งที่ฉันได้ตระหนักถึงความสำคัญของวันแม่ หลายปีมาแล้วที่ฉันคิดแค่ว่าฉันต้องซื้อของขวัญสำหรับวันแม่ แต่ปีนี้ ฉันหมดปัญญา ฉันคิดไม่ออกว่าฉันควรจะซื้ออะไรให้ม่าม้ากับป้าตุ๊ดี ป้าตุ๊เนี่ยไม่ว่างทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมาเลย ส่วนฉันเนี่ยตอนแรกมีประชุมวันพุธที่ 13 แต่พอเอาเข้าจริง ดันเลื่อนประชุมซะนี่ ม่าม้าต้องขึ้นไปที่เลยเพื่อไปทำธุระภายในวันที่ 14 ม่าม้าเลยชวนฉันไปด้วยฉันเลยตกลงไป ฉันแบกกล้องไปด้วยหล่ะ พี่ที่ทำงานแซวว่า แหม..เที่ยวไม่มีวันพักผ่อนเลยนะ เมื่อวันที่ 11 ก็แบกกระเป๋ามา วันที่ 13 เอาอีกละ ชีพจรลงเท้าจังนะเรา แหะๆๆ ตอนเย็นป๊ามารับฉันไปส่งที่สยามเพราะนัดม่าม้าไว้ เราออกจากสยามกันตั้งแต่ทุ่มครึ่ง ฉันหลับตลอดทางเลยหล่ะ ฮี่ๆๆ ก็มันเหนื่อยนี่นา เพราะคืนวันที่ 13 กว่าจะได้นอนก็ตีสองอีกเช่นกัน พอดีว่าใหญ่ เพื่อนที่เป็นทหารเรือโทรมาปรึกษาปัญหานิดหน่อย คุยเพลินเลยดึกดื่นเลย ฉันหลับไปจนถึงจังหวัดเลยหล่ะ ถึงโน่นก็ตีสามได้แล้วหล่ะ เราก็เข้าโรงแรมกัน พอเช้าก็ไปปากชมกันเพื่อทำธุระ แล้วก็ถ่ายรูป แล้วก็เลยไปดูที่น้ำท่วม จริงๆแล้วม่าม้าตั้งใจพาฉันไปเที่ยวตลาดอินโดจีน แต่ว่าตลอดทางไปหนองคายน้ำท่วมตลอด เราเลยไม่รู้จะไปไหน เลยค้างที่เลยอีกคืนแล้วตอนเช้าเลยไปภูเรือกัน สวยมากๆ ถ่ายรูปเพียบ งานนี้ฉันเลยไม่ค่อยมีรูปเท่าไหร่ มีม่าม้าเป็นนางแบบ แล้วก็ถ่ายวิวไปเรื่อยๆ สนุกจัง พอบ่ายๆ ก็ว่าจะเดินทางไปน้ำหนาวเพชรบูรณ์ แต่ว่าเพื่อนอาตั้งบอกว่าไม่มีไรเลยให้ไปภูทับเบิก ไม่ก็เขาค้อ ซึ่งฉันไปมาหมดแล้วอ่ะ – -" อาตั้งเลยบอกว่า ง้านไปแม่สายไม๊ สรุปเราเปลี่ยนเส้นทางไปแม่สายไปช้อปปิ้งกันดีกว่า หุหุ ไกลเหมือนกันนะเนี่ย อ้อ ระหว่างทางมีฉันช่วยอาตั้งสลับขับรถด้วยนะ เราไปแวะนอนที่แพร่คืนนึงแล้วก็เดินทางต่อไปแม่สาย ถึงแม่สายเกือบเที่ยงได้ ฉันกับม่าม้าข้ามไปซื้อของ เป็นการช้อปปิ้งที่สนุกสุดๆ ฉันกับม่าม้าข้ามกลับมาฝั่งไทยก็เกือบสี่โมงเย็นแล้วอ่ะ คิดดูดิเดินมารธอนมากๆ เดินกันสองคนซื้อของกันแบบว่าหิ้วกันสองมือเลยหล่ะ พอกลับมาก็แวะกินข้าวแล้วก็ขับลงมาเรื่อยๆมานอนที่จังหวัดตากอีกคืนแล้ววันนี้ก็เดินทางถึง กทม อาตั้งแวะตัดผมที่สยามฉันก็เลยเดินเล่นเป็นเพื่อนม่าม้า นานแล้วเหมือนกันนะเนี่ยที่ไม่ได้ไปไหนกับม่าม้าแบบนี้ สนุกจัง ชีวิตฉันเริ่มดีขึ้นแล้วใช่ไม๊ ฉันจะดีขึ้นเรื่อยๆแล้วใช่ไม๊ มีบางครั้งที่ฉันแอบคิดถึงคนดีของฉันบ้าง อย่างตอนที่ไปกินจ่าหมูจุ่ม ครั้งนี้ฉันนั่งโต๊ะเดิมกับที่ฉันเคยนั่งกินกับคนดีเลยหล่ะ ยังเห็นภาพได้อย่างชัดเจน ครั้งนั้นเรามาแวะกินที่นี่ตอนกำลังเดินทางไปเชียงใหม่กัน แต่วันนี้..ไม่มีแล้ว แต่ฉันก็ไม่เจ็บเท่าแต่ก่อนแล้วหล่ะ มันคง recover ไปเรื่อยๆ สักวันมันต้องหาย..จริงไม๊ ยิ้มเข้าไว้ สู้ๆ เข้าไว้ ฉันรู้ซึ้งแล้วว่า..ไม่มีใครแทนใครได้ ไม่มีจริงๆ ต่อให้มีคนรักเรามากแค่ไหน ทำอะไรเพื่อเรามากแค่ไหน แต่ถ้าเรายังไม่สามารถลืมคนๆนึงหรือลบใครคนนึงออกไปจากใจได้ มันก็คงเท่านั้น

คิดถึงม่ามี้เข้าไว้ เพราะชายใดในโลกก็คงรักเราไม่ได้เท่าครึ่งของม่ามี้หรอกเนอะ ว่ามะ

@^__________________^@

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s