กลับมาเป็นฉันคนที่สดใสสักที..

เพราะเอาหัวใจไปฝากคนอื่นไว้ ถึงได้เป็นแบบนี้ เมื่อเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา เดอะแก๊งเลยลากไปพัทยามิวสิคเฟสติวอลซะ แต่ว่าไปถึงไม่ได้เห็นแม้กระทั่งเวทีไกลๆ ฮ่าๆๆๆ ไปถึงก้อเข้าที่พักคอนโดหรูทรงโรมัน แต่ว่าทริปนี้ อาการเหมือนไปเพื่อเปลี่ยนที่เที่ยวกลางคืนเลยอ่ะ 555 หนุงหนิงพกเหล้ามาเต็มอัตราศึก ทั้งไวน์ ชีวาส แบล็ค สาระพัด พอเก็บของก้อออกมากินข้าวกันที่ร้านปลาทอง ก้อเฉยๆนะ ไม่ได้อร่อยมาก แต่ก็โอเคเพราะอยากกินกุ้งเผามานานแล้ว รอเขาพาไป รอจนเขาหายไปก้อยังไม่ได้กินซะก๊งเลยจัดไปอย่าให้เสีย ซัดปูกุ้งหอยเต็มคราบกันเลย ตอนแรกกะว่าจะไป differ ทั้งขาสั้นรองเท้าแตะกัน แต่ว่าเพื่อนของพี่ปุ้ยบอกว่าเขาไม่ให้เข้าหรอก เราเลยต้องกลับไปเปลี่ยนรองเท้ากัน เลยถือโอกาสเปลี่ยนเสื้อ แต่งหน้าด้วยเลย ฮ่าๆๆๆ ไหนบอกว่าจะมาจิบไวน์ ฟังเพลงชายทะเลกันไง ไหงโผล่ differ ตั้งแต่สี่ทุ่มหล่ะเนี่ย เอิ้กๆๆ เข้าไปก้อฮาๆดี ไอ้บีบอกว่า เขามายืนไว้อาลัยกันหรอวะ นิ่ง สงบกันเป็นแถว มีหนูหมีเนี่ยแหล่ะที่มันส์เองคนเดียว 555 ไอ้บีบอกว่าแกมันส์ไม่รอใครเลยนะ ก้อจะรอทำไมอ่ะ อยากเต้น อยากกินเหล้าก้อกิน เท่านั้น..แคร์อะไรใครมากมาย แล้วก้อมีเพื่อนของพี่ปุ้ยมาเพิ่มอีกเป็นกระเทย ตลกดี น่ารักมากๆ เขาก็จะมาสีจูนแฟนหนิงแล้วก้อลามไปโต๊ะข้างๆ พ่อหนุ่มเสื้อดำ ก้อหน้าตาดีใช้ได้ ขาวๆสูงๆ พี่กระเทยก้อไปสีตลอด ไปชนเหล้าไปลวนลามเขา ส่วนไอ้เราก้อกรึ่มๆ ตามไปเต้นกะพี่กระเทย พี่กระเทยก้อลากไปโต๊ะข้างๆด้วย สักพักพ่อหนุ่มเสื้อดำก้อกระเถิบมาเต้นข้างๆฉัน มาชนแก้ว แต่เพราะฉันเมาด้วยมั้งเลยถามไปว่า ใช่พี่แมนป่ะ ถ้าไม่ใช่ไม่คุย 555 อย่าฮาเลยเลยอ่ะ เขาเหวอๆไปเลยแล้วถามว่า พี่แมนนี่ใครหรอ แฟนหรอ เหอะๆๆ ไม่ตอบ ไม่ใช่พี่แมนไม่คุย เพื่อนนี่ก๊ากกันเลย หนิงบอกว่า โอ้ยตูอยากจะบ้า แล้วเจอใครก้อถามว่าไหนพี่แมนอ่ะ ถามตลอดทางเลยอ่ะ จนเขารู้กันทั้งโต๊ะเลย ขำอ่ะ รั่วสุดๆ คือเมาอ่ะรู้ตัวเลย จำได้เป็น shot จำได้ไม่ทั้งหมดอ่ะ จำได้ว่าโต๊ะข้างๆมาชนแล้วก้อกินหมดแก้ว เขาก้อเอาเหล้าไปชงให้ แล้วก้อจะให้สูบชีช่า แต่ว่าไม่สูบอ่ะ เลยกลับมานั่งเก้าอี้ข้างไอ้บี แล้วก้อจะหลับ สักพักนึงรู้สึกตัวคือจูนจูงออกมาหน้าร้านมารอรถแล้ว แล้วก้อให้เกาะไอ้บีไว้ ความรู้สึกตอนอยู่ในร้านนะเหมือนแป๊บเดียวมากเลยอ่ะ เหมือนจะถามบีว่ากลับแล้วหรอ เพิ่งห้าทุ่มกว่าๆเอง ไอ้บีบอกว่าเฮ้ยนี่มันตีสองกว่าแล้ว เขาจะ move ไปนัวกัน อยากไปอ่ะ แหะๆๆ แต่สภาพคิดว่าคงไม่ไหว แล้วก้อขึ้นรถแล้วก้อไม่รู้เรื่องละ มาจำได้อีกทีขึ้นลิฟท์ มาห้อง ที่ sky beach พอเข้าห้องได้ก้อไปล้มที่โซฟาเลย มีหมอนรอไว้แล้ว หลังจากนั้นไม่รู้แล้วหล่ะ รู้สึกตัวอีกทีก้อเช้าแย้ว นอนห้องเดียวกับบีกับพี่ปุ้ย หนิงกับจูนอีกห้องนึง สรุปคอนแทคเลนส์ไม่ได้ถอด หน้าก้อไม่ได้ล้าง 555 สกปรกชะมัด ตื่นมาเก้าโมงกว่า ออกมาเดินดูทะเลและร้องไห้อีกครั้ง "ยังคิดถึงเธอเหลือเกิน..ได้ยินไม๊ เธอยังอยู่ในหัวใจ..ของฉัน ข่มตานอนทุกคืน ยังฝัน ยังเห็นว่าเรา รักกัน เธออยู่ที่ไหน คิดถึงเธอ.."น้ำตาไหลแหมะๆๆๆเลยอ่ะ ต้องไปหาอไรทำซะแว้ว เพราะยังไม่มีคายตื่นไม่มีคายปลอบ เดินไปเดินมา กลับไปนอนเล่นเนตใน pda ดีกว่า สักพักก้อออกมานอนดูทีวี พี่ปุ้ยกับบีก้อตื่น พี่ปุ้ยเอาขนมปังมาเสิร์ฟถึงโซฟาเลยน่ารักมาก อุ่นร้อนๆมาด้วย อร่อยจัง เวลาที่เราอยู่กับเพื่อนๆเนี่ยมันช่างมีความสุขจังเนอะไม่อยากให้เวลาเหล่านี้หมดลงเลย กว่าจะพร้อมเพรียงกันก้อบ่ายสองละออกมากินส้มตำหน้าเมืองกันก้ออร่อยดีนะ กินเสร็จพี่ปุ้ยมีการสั่งให้เผื่อท้องไว้กินเค้กหน้า woodland ด้วย ฮ่าๆๆ อ้วนกลมกันไปให้หมดเลย สั่งเค้กมาคนละชิ้นกินกับกาแฟ โห..เปรมปรีดีจริงๆไม่อยากจะคิดถึงตอนกลับมาออกกำลังกายเลย นี่ยังไม่รวมเหล้าที่ซัดไปเมื่อคืนไม่รู้เท่าไหร่อีกนะเนี่ย น้ำหนักขึ้นเพรียบแน่ๆ พอเสร็จก้อกลับไปนอนกัน ตอนแรกตกลงกันว่าจะไปดูคอนเสิร์ตกันสักหกโมงครึ่งแล้วก้อแยกย้ายกันกลับ พอตื่นแล้วเอาของลงมาเก็บปรากฏว่ารถบีไม่ติดทำไงก้อไม่ติด จนต้องตามช่าง ไอ้บีก้อบอกว่าแกร้องหาพี่แมนอ่ะเจอยัง ถ้ายังก้อโทรไปหาเขาดิบอกว่ามาซ่อมรถให้หน่อย 555 เลยบอกมันว่าอย่าไปรบกวนเขาเลยแกคิดว่าฉันโทรไปเขาจะรับหรอ แกอยากให้ฉันร้องไห้อีกหรอ มันเลยเงียบไป ตอนรอช่างพวกเราเลยขึ้นไปรอบนห้องกัน ตอนนั่งรอไม่รู้เป็นอะไร มองฟ้าที่มันมืดๆแล้วเห็นทะเล มันเหงาแปลกๆ และแล้วน้ำตาก้อไหลออกมา ไอ้บีเห็นตอนน้ำตาซึมแล้วพูดว่า เฮ้ย อย่าๆๆๆ ร้องไห้ทำไม ร้องไปเขาก้อไม่กลับมาหรอกแก ไม่ว่าแกจะร้องไห้เพราะใครก้อตาม ฉันไม่ได้ทำไรแกนะ ก้อเลยอดหัวเราะมันไม่ได้ ก้อหยุดร้องไห้ สรุปช่างมาก้อซ่อมรถมันไม่ได้ เลยแวะไปกินข้าวกันก่อนกลับที่เล้งกี่ อร่อยดี ตอนกินข้าวพี่ปุ้ยก้อมองๆเหมือนว่าฉันเป็นอะไรรึป่าว ฉันเลยบอกว่า อยากไปเข้าวัด รู้สึกตัวเองไม่นิ่งเลย แกว่งมาก อะไรมาโดนหน่อยก้อแกว่งไม่เป็นท่า พี่ปุ้ยก้อบอกว่า บางทีการไปวัดก้อไม่ได้ช่วยไรนะ ถ้าไปเจอคนที่ทุกข์เรื่องเดียวกัน มันจะยิ่งแย่ไปกันใหญ่ เอ้อก้อไม่รู้จะทำยังไงนี่นา กินข้าวเสร็จก้อเอาบีกับพี่ปุ้ยไปส่งที่คอนโด เพราะว่าต้องรอรถมาลาก ส่วนฉัน หนิง จูนก้อกลับ กทม กว่าจะออกจากโน่นก้อเกือบห้าทุ่มแล้วมั้ง กว่าจะถึงบ้านก้อเที่ยงคืนกว่า เวลาแห่งความสุขทำไมมันช่างหมดเร็วจังน้อ ไม่อยากกลับเลย ไม่อยากอยู่ห่างพวกแกเลย เพราะตอนนี้ฉันอ่อนแอ ต้องการการปกป้องและฉันก้อรู้ว่าพวกแกพร้อมที่จะปกป้องฉันในตอนนี้ พวกแกไม่เคยทิ้งฉันเลย..สักครั้ง ว่าแล้วก้อ..ไปเที่ยวกันอีกดีก่า 555 เอาความเส้าไปทิ้งทะเลครึ่งนึงแล้วนะเพื่อน หอบกลับมาแค่ครึ่งเดียวไม่ต้องสงสัยนะ ว่าทำไมยังต้องเอากลับมาอีก เพราะอย่างน้อย..ทุกข์ที่ฉันมีมันก้อน้อยลงไปตั้งเยอะ มันหายไปตอนไปรั่วใน differ เนี่ยแหล่ะ นึกแล้วยังขำตัวเองอยู่เลย 555 ใกล้ recover 100% แล้วเพื่อน…
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s