No mOrE tEaR..

วันนี้เปิด spaces ผ่าน PDA แต่เช้าตอนนั่งรถไปทำงาน เฮ้ย!!! ตกใจหมดเลยอ่ะ ทำไมมีคนเข้ามาดูตั้ง 131 ครั้ง เยอะไปไม๊เนี่ย หรือว่าเวปมันรวนหว่า แต่ว่าไม่สามารถเช็คผ่าน pda ได้ว่ามีรายละเอียดอะไรบ้าง พอเย็นกลับมาเลยมาเปิดดู ตอนแรกคิดว่าเวปพัง แต่เปล่าเลยเมื่อคืนนี้ประมาณตีหนึ่งกว่าๆ มีคนมานั่งอ่าน blog ของฉันตั้งแต่ที่ฉันมีปัญหากับคนดีของฉัน อ่านมาเรื่อยๆ จนปัจจุบันเลยมั้ง เยอะมากอ่ะ แล้วใครอ่ะ แต่ประเด็นมันคือ ฉันเข้าไปดูทีละเรื่องที่เขาเข้าไปอ่าน blog ของฉัน พอกลับไปอ่านเรื่องเก่าๆ น้ำตาก้อไหลออกมาอัตโนมัติ ช่างน่าประหลาดที่แค่อ่านความรู้สึกเจ็บในวันนั้นก้อกลับมาทันที เขียนได้เส้ามากจริงๆด้วย ไม่แปลกเลยที่เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ มาอ่านแล้วร้องไห้ ร้องอีกแล้วหมีน้อย ร้องทำไม เรื่องมันผ่านมาปีครึ่งแล้ว ยังเส้าอีกหรอ ยังเจ็บอีกหรอ คำตอบหรอ..ใช่ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่า อีกนานแค่ไหนจะลบพี่เขาออกไปจากใจได้หมด แม้จะมีใครผ่านเข้ามาแล้วทำให้เรามีความสุข แต่มันก้อทำให้ฉันลืมพี่เขาได้แค่บางช่วงขณะ แต่เมื่อครั้งใดที่กลับมาอ่านเรื่องเดิมๆ เรื่องราวทั้งหมดจะกลับมาในทันที จำทุกคำพูด จำได้ทุกกริยา จำได้ทุกสีหน้าที่พี่เขาแสดง ยังจำความรู้สึกวันนั้นได้ดี วันสุดท้ายที่เราได้เจอกัน ยังจำตาที่พร่ามัวของฉันที่เกิดจากม่านน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาได้ ยังจำหน้าพี่เขาวันนั้นได้อยู่ติดตา สายตาที่มองฉันเหมือนคนแปลกหน้า สายตาที่มองฉันอย่างคนที่ไม่รักกันแล้ว นึกทีไร..ก้อเจ็บทุกที เฮ้อ บอกกับตัวเองว่าจะไม่ร้องไห้ให้เขาอีกแล้ว จะไม่อีกแล้ว แต่แล้วก้อทำไม่ได้เลย วันนี้ก้อเสียน้ำตาให้พี่เขาอีกแล้ว แต่อย่างนึงที่ฉันรู้คือ..ความถี่ในการร้องไห้ให้พี่เขามันห่างออกไปเรื่อยๆ อนาคตฉันคงไม่ร้องไห้กับเรื่องนี้อีกแล้ว แต่ไอ้คำว่า"อนาคต"เนี่ย ไม่รู้เมื่อไหร่เหมือนกัน ต้องโทษคนที่มาดู blog เลย ความผิดคุณเลยนะเนี่ย ใครก้อไม่รู้ มาดูก้อตอนดึกๆซะด้วย วันนี้ปวดหัวชะมัด…ฝนตกหนักด้วย อดไปฟิตเนสเลย ตั้งใจจะไปวิ่งๆๆๆๆให้ตายไปเลยนะเนี่ย เพราะเด๊วสงกรานต์คงไม่ได้ออก อีกไม่กี่วันแล้วสินะ จะไปเนปาลแล้ว ไม่รู้จะลำบากแค่ไหน พรุ่งนี้จะไปทำวีซ่าแล้ว ของยังเตรียมไม่ครบเลย ใช้เงินเยอะมาก แพงกว่าไปเกาหลีอีกนะเนี่ย แต่ต้องสู้กันสักตั้ง เที่ยวให้คุ้มกับชีวิตที่ไม่มีใคร ฆ่าเวลาด้วยการเที่ยวดีกว่า
 
จะร้องไห้วันนี้ จากวันนี้แล้วจะจบไป
จะร้องให้ลืมเธอไป และจะล้างใจครั้งสุดท้ายด้วยน้ำตา
จะอยู่ทำไมกับคนไม่เห็นค่า ไม่ยอมเสียเวลามันอีกแล้ว
จะร้องไห้วันนี้ จากวันนี้แล้วจะตัดใจ
ไม่สนฉันไม่อายใคร เจ็บคราวนี้จะเก็บไว้ให้เตือนว่า
เจ็บยังไงก็มีความรู้สึก ยังไม่ตาย
ปล่อยให้รักมันเหือดหายพร้อมน้ำตา

ถึงยากที่จะลาเพื่อเริ่มใหม่
ไม่กลัวฉันพร้อมจะยอมเสี่ยงไป เจ็บกว่านี้คงไม่มีอีกแล้ว…

ปล่อยให้รักมันเลือนหายด้วยเวลา

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s