ทำบุญ…

เพราะใจไม่ว่างปล่อยวางไม่ลงเลยปลงไม่ได้.. เลยทำให้วันอาทิตย์ที่แสนจะเย็นฉ่ำด้วยสายฝนกลับเป็นวันอาทิตย์ที่ร้อนรนแทน วันนี้ไม่มีใครอยู่บ้านเลย มีแค่ฉันกับป๊าเท่านั้น ครึ่งเช้าผ่านไปได้อย่างยากเย็น สายๆฟังเพลงแล้วจิตตก สติแตกอย่างหนักก็ร้องไห้ตามเคย ได้ยินเสียงป๊าอยู่ชั้นสองเลยถามป๊าว่าป๊าว่างไม๊ไปทำบุญกันพร้อมเสียงสะอื้นของฉัน ป๊าบอกว่าไปสิ ป๊าไม่ได้ทำอะไรไปสิลูก หนูเป็นอะไรไหนมาหาป๊าหน่อย พอลงไปก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม ป๊าก็กอดแล้วบอกว่าไม่เป็นไรหรอกลูก ไม่สบายใจก็ไปทำบุญกัน หยุดร้องซะ ไปอาบน้ำแล้วเดี๋ยวไปกัน กลับขึ้นมาข้างบนก็ยังคงร้องไห้อยู่ วันนี้จิตตกมากกว่าปกติ พยายามแล้วนะ อ่านบล็อคคุณแอสตัน แต่เพราะเพลงที่คุณแอสตันลงใน blog เนี่ยแหล่ะ เลยทำให้ร้องไห้ ป๊าพาไปวัดเล่งเน่ยยี่สอง บางใหญ่ ซึ่งจริงๆก่อนหน้านี้พี่เขาจะพาไป แต่ก็มีเหตุให้ไม่ได้ไป พอไปถึงฟ้าดำ ลมแรง อากาศเย็น แต่พอไหว้เสร็จลมแรงๆก็หยุดพัด ฟ้าเปิด แต่รอบๆน่าจะฝนตก ฉันยังคงอยู่ในอาการเงียบ นิ่ง ไม่ค่อยพูด เป็นหมาหงอยอีกแล้ว ป๊าชวนคุยตลอดทาง พอไหว้พระเสร็จป๊าก็ถามว่ากินข้าวกลางวันรึยัง เพราะตอนนั้นบ่ายสามแล้ว เลยบอกไปว่ายัง ป๊าก็ถามว่าแล้วกินยารึยังก่อนอาหาร เลยบอกว่ากินแล้วกินมาตั้งแต่บ่ายโมง ป๊าบอกตายแล้วต้องหาไรกินแล้ว หนูอยากกินไรลูก คือฉันไม่หิวเลย เลยบอกว่าแค่ไส้กรอกในเซเว่นก็พอ ป๊าก็แวะปั๊มซื้อของเสร็จป๊าก็ถามว่าหนูอยากไปไหนอีก ฉันได้แต่ส่ายหัว ป๊าก็บอกว่าไปมหาชัยไม๊ อยากกินกุ้งรึป่าว เดี๋ยวป๊าทำให้กิน น้าแอ๊วไม่อยู่เดี๋ยวป๊าทำเอง ฉันก็บอกว่ายังไงก็ได้แต่จริงๆแล้วฉันไม่หิวข้าวเลย ไม่รู้ว่าเพราะไม่สบายหรือเพราะเรื่องไม่สบายใจกันแน่ ที่ทำให้กินข้าวไม่ลง ฉันน้ำตาไหลอีกครั้ง..แต่ไม่ได้ไหลเพราะเสียใจเรื่องพี่เขานะ แต่ไหลเพราะเป็นอีกครั้งที่ทำให้ฉันได้ตระหนักว่าพ่อแม่ไม่เคยรักเราอย่างมีข้อแม้จริงๆ ไม่ว่าลูกจะเป็นอะไรมา พ่อแม่ไม่เคยทอดทิ้ง ดูดาย วันนี้ฉันใช้เวลาอยู่กับป๊าครึ่งวันบ่าย ตลอดทางไปมหาชัยฉันเพลียจากการร้องไห้หนักๆจากตอนเช้า เลยหลับไปจนถึงมหาชัย แล้วป๊าก็ถามว่าอยากกินอย่างอื่นอีกไม๊น้องจากกุ้ง ฉันได้แต่ส่ายหัวอีกครั้ง ป๊าบอกว่ารออยู่ที่รถนะเดี๋ยวป๊าไปซื้อเอง ฉันมองตัวเองแล้วนั่งนึกว่า ฉันมัวแต่ทำอะไรอยู่ ฉันวนเวียนจมปรักกับอดีตอีกแล้ว แต่ว่า..ฉันก็เป็นมนุษย์ธรรมดาจะไม่ให้ทุกข์เลยคงเป็นไปไม่ได้ เพียงแต่ว่าจะจมปรักอีกนานแค่ไหน อดีตน่าจะสอนให้เราจัดการกับเรื่องแบบนี้ให้ดีขึ้นได้นะ ป๊าพาฉันขับรถกลับไปแต่คราวนี้กลับไปทางถนนเอกชัย ซึ่งผ่านบ้านพักพี่เขาด้วย เอาอีกแล้ว..เทียน เธอฟุ้งซ่านอีกแล้ว สงบใจเข้าไว้ อย่าฟุ้งซ่าน เดี๋ยวป๊าเป็นห่วงอีกนะ ฉันได้แต่บอกตัวเอง ฉันเรียกสติกลับมาอีกครั้ง โดยการช่วยป๊าดูทาง เพราะป๊าไม่ชำนาญทางแถวนี้ กลับมาถึงบ้านก็หลับไป จริงๆแล้วฉันเพียงอยากใช้เวลาให้หมดไป ให้หมดเสาร์อาทิตย์ที่แสนจะโหดร้าย มันโหดร้ายพอๆกับการที่ฉันโทรไปแล้วพี่เขาไม่รับสายฉันนั่นแหล่ะ แต่อย่างคุณแอสตันว่า ในความแย่ มักมีความดีให้เห็นในมุมเล็กๆเสมอ ยังยืนยันอีกครั้ง..ป๊ายังรักฉัน ยังรักฉันเหมือนเดิม ความโชคร้ายของฉัน มันทำให้ฉันได้กอดป๊าอีกครั้ง ได้กอดป้าตุ๊ด้วย มันสอนให้ฉันหัดเหลียวมองคนรอบข้างที่รักฉันอย่างไม่หวังผลตอบแทน ไม่ว่าจะเป็นป๊า ป้าตุ๊ น้าแอ๊ว ปลา หรือแม้แต่พี่มิ่ง แต่ความโชคร้ายมันก็ยังคงดำเนินต่อไปของมัน..
เขาไม่รักฉันแล้ว..คือสิ่งที่ฉันรู้…
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to ทำบุญ…

  1. Ning says:

    อูม อย่าเศร้างี้สิ อ่านแล้วร้องไห้ตามเลยอะ คิดถึงๆๆๆ นะ เมื่อคืนฝันถึงเพื่อนๆ ในกลุ่มด้วย ที่ฮาคือ บีกะเจี๊ยบเมาเหล้าแล้วก็ขึ้นไปแสดงอะไรไม่รู้ โดนครูว่า ต้องรีบเอามันไปเก็บกลับบ้านเลย 555 อยากไปไหนโทรมานะ ไปไหว้พระอะไรก็ได้ ไปรับได้เสมอนะเพื่อน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s