เข้าใจแล้ว..

บางทีคนเราก้อต้องโดนอะไรแรงๆเจ็บๆถึงจะหยุดฝันเฟื่องสักที เข้าใจแล้ว..โดนเข้าไปแบบนี้ จุกเลย เหอะๆๆๆ ร้องไห้ไปเหอะ ร้องมันเข้าไป…ร้องจนป่วย ดี..จะได้เข็ด เจ็บแล้วจำซะบ้างเถอะ ป่วยแล้วใครเป็นทุกข์ นอกจากตัวเราเองกับครอบครัว ต้นเหตุหรอ..ไม่รับรู้ ไม่ยอมรับรู้และคงไม่อยากรับรู้อะไรเลยด้วยซ้ำ ตาบวมไปทำงาน เห็นกันระยะ 400 เมตรได้เลยทีเดียว เพื่อนๆพี่ๆก็เป็นห่วง ก็ได้แต่บอกว่าปวดหัว จะบอกอะไรใครเขาได้หล่ะว่าเพราะอะไร ร้องไห้จนเหนื่อยแล้ว น้ำตายังไม่หยุดไหลเลย กะว่าจะร้องไปเรื่อยๆจนกว่าน้ำตาจะแห้งนั่นแหล่ะ แต่สงสารม่าม้า ป้าตุ๊ ป่ะป๊า น้าแอ๊ว ฉันกำลัง "สุกแบบเกรียม" มากกว่า "สุขแบบเย็นสบาย" แม้ว่าน้ำตาของฉันไม่มีค่าสำหรับเขา แต่สำหรับคนเหล่านี้ ทุกหยดที่มันไหลออกมามันมีค่าสำหรับพวกเขา ฉันทำร้ายพวกเขาอีกแล้วหรอเนี่ย เข้าใจแล้ว…ว่าควรปรับความคิดใหม่ให้เป็นยังไง เข้าใจแล้ว..ว่าควรมองโลกให้มันสวยงามน้อยลงสักหน่อย เข้าใจแล้ว..ว่าไม่มีใครรักเราเท่าครอบครัวเรา เข้าใจมาตลอดว่า..พ่อแม่จะรักคนที่ลูกรักด้วยเสมอ เข้าใจยังงี้มาตลอด เพราะบ้านฉันก็เป็นแบบนี้ แต่พอวันนึง..ฉันถึงได้รู้ว่า โลกของฉันมันช่างต่างกันนักกับโลกของคนอื่น เขาไม่ได้มีความคิดเหมือนพ่อแม่ฉัน แต่ก็คงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะพูดถึง มันอยู่ที่คนกลางมากกว่าว่าทำยังไง ฉันคอยเตือนตัวเองเสมอว่า..ให้มีสติตลอดเวลา..ไม่ว่าจะอารมณ์ไหนก็ตาม แต่ในบางขณะจิต ก็มีสติแตกกันบ้าง เข้าใจอะไรๆมากขึ้น เข้าใจแล้ว…
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s